İRAN-Şİİ-HUSİ-4 (GADİR HUM)
Olay kısaca şöyle gelişmiştir. Veda Haccı dönüşü Allah Rasulü öğle namazı için söz konusu yerde konaklamış, beraberindeki onbinlerce kişi huzurunda Efendimizden “Ben kimin mevlâsı isem Ali de onun mevlâsıdır. Allahım, onu seveni sev, ona düşman olana düşman ol!” şeklinde Hz Ali’yi (ra) öven-koruyan bir söz sadır olmuştur. Şiilerin iddiasına göre Allah Rasulüne ‘irtihalinin’ yaklaştığı, bu yüzden Hz. Ali’yi halife ilan etmesi yönünde emir geldiği halde Allah Rasulü verilecek tepkiden çekindiği için bu emri geciktirmiş, bunun üzerine kendisine uyarı mahiyetinde şu ayet nazil olmuştur. “Ey Resûl! Rabbinden sana indirileni (tamamen) tebliğ et (bildir). Eğer bunu yapmazsan O’nun elçiliğini yerine getirmemiş olursun. Allah seni insanlardan korur. Şüphesiz Allah, inkârcılar toplumunu doğru yola iletmez”( Âl-i İmrân-67).
Şu iddiaya bakar mısınız!... Allah emrediyor, ama Allah Rasulü bir takım nefsi endişelerinden dolayı o emri yerine getirme noktasında tereddüt gösteriyor öyle mi… Aman Allahım!... İnsan bu büyük iftirayı naklederken bile ürperiyor. Buradaki iddiadan çıkan bir başka sonuç ise Allah Rasulünün bu ayete rağmen Allah’ın emrini yine de tam olarak yerine getirmediğidir. Zira 'velim' demiş ama halifem dememiş. Kimse de öyle anlamamış. 'Eğer maksadı bu olsaydı daha açık bir ifade kullanırdı, çünkü Resûlullah müslümanların en fasihidir. Yemin ederim ki Allah ve resulü halifelik için Ali’yi seçip müslümanlara idareci yapsalardı ve Ali de bunu yerine getirmeseydi Allah’ın ve resulünün emirlerini ilk terkeden o olurdu’ (alıntı).
Yine, Şia kaynaklarında nakledilen; “Bugün dininizi kemale erdirdim, size olan nimetimi tamamladım. Size din olarak İslam’ı seçtim” (5/Maide:3) ayetinin, Gadîr Hum’da Hz. Ali’nin velayeti ilan edildikten sonra nazil olduğu iddiasına gelince, Ehl-i Sünnet kaynaklarının birçoğunda bu ayetin Veda Haccı esnasında, Arafat’ta nazil olduğu nakledilmektedir. (alıntı)
Mevzubahis olay da şöyle gelişmiştir. O sıralar Halid B. Velid komutasındaki İslam ordusu Yemen taraflarında bir seferden çok miktarda ganimet elde etmiş, Halid B. Velid de Allah Rasulüne ganimetin paylaştırılması için bir kişi görevlendirilmesi haberini göndermiştir. Allah Rasulü de bu işle ilgili olarak Hz. Ali Efendimizi görevlendirmiştir. Hz. Ali (ra) ilgili mekâna intikal edip ‘beytülmâl’in (devlet hazinesinin) payını ayırdıktan sonra hacda Allah Rasulü ile buluşmak üzere oradan ayrılmıştır. Hac sonrası tekrar kafilenin başına gelen Hz. Ali (ra) beytülmâl’e ilişkin kumaş ya da develerin kimilerince kullanıldığını, dolayısıyla ganimet hukukunun ihlal edildiğini farketmiştir. (Muhtemelen yeni Müslüman olanlarca). Bunun üzerine orada bulunanlara çıkışmış, herkesin elindekini teslim etmesini istemiştir. Doğan rahatsızlıktan birisi budur. Bir diğeri ise Hz. Ali Efendimiz en son kalan ganimeti de kendisine ayırmış olmasıdır. Bu ganimet o zamanlar savaş hukukunda paylaşıma konu olan bir kadın köledir (cariye).
Bir süre sonra bir araya gelen sahabe arasında konu gündeme gelince Allah Rasulü de mevzubahis yerde ashaba yukarıdaki sözle Hz. Ali Efendimizi övmüş ve bir fitne çıkmasını önlemiştir. Bir süre sonra Medine’ye devam edilmiş ve konu da kapanmıştır. Kaynaklarda geçen bilgilere göre Allah Rasulü üç ay kadar sonra Rabbine kavuşmuş, doğal olarak da halifelik süreci başlamıştır.
Malum olduğu üzere Şiilik sonradan ortaya çıkmış itikadi-siyasi bir yapıdır. Söz konusu iddialar da sonradan türetilmiştir. Düşünsenize, onbinlerce sahabe olaya şahitlik ediyor ama halife seçimi sırasında hiç kimse Allah Rasulünün henüz üç ay önce Hz. Ali’yi halifesi ilan ettiği iddiasında bulunmuyor. Nitekim Hz. Ebu Bekir Efendimizin halifeliği de küçük bazı tartışmalar dışında sorunsuz bir şekilde kabul görüyor (biat). Onbinlerin şahit olduğu iddia edilen ‘Hz. Ali’nin halife tayininden’ hiç kimse bahsetmiyor.
Hz. Ali Efendimizin biatının biraz geciktiği bilgisi de doğrudur. Ama öyle iddia edildiği gibi aylarca değildir; birkaç gündür sadece… Bu da özel bazı nedenlere dayalıdır. Nitekim sonraki süreçte Hz. Ömer ve Hz. Osman Efendilerimize de biat etmiştir. Ayrıca da eğer böyle bir şey olsaydı Hz. Ali Efendimiz hiç kimseden kılıcını çeker mücadelesini verirdi; tıpkı Hz. Hüseyin Efendimiz gibi...
Allah’ın ‘mağara arkadaşı’ (Tevbe-40) olarak bahsettiği, kimileri tereddüt etmişken, miraç hadisesinde ‘O demişse doğrudur’ tasdikiyle peygamberlerden sonraki en büyük manevi makam olan ‘Sıddık’ sıfatını alan Hz. Ebu Bekir, Allah Rasulünün ‘Halifem Ali'dir’ sözünü çiğneyerek o makama talip olacak öyle mi… Konuyu açıklayacak bir kelime ya da deyim bulamıyorum.
Bir de böyle bir iddiadan dolaylı olarak Allah’ın ‘mağara arkadaşı’ diye övdüğü Hz. Ebu Bekir hakkında, haşa sümme haşa, yanıldığı anlamı çıkmaz mı… Allah geçmişte onu övüyor ama o sonradan bu güveni kaybediyor!... Bu durum, Allaha 'eksiklik' nisbet etmektir ki, bunun Allah’ın dininde herhangi bir karşılığı yoktur.
Allah Rasulünün ‘duası’ olan, ‘benden sonra peygamberlik devam etseydi o Ömer olurdu’ dediği, Allah Rasulünün irtihalinde; kendisinden geçen ve ‘kim Muhammed (sav) öldü derse boynunu vururum’ diyen ve Hz. Ebu Bekir’in okuduğu ayetle kendine gelen Hz. Ömer, Hz. Ebu Bekir’le önce sen sonra ben!... diye pazarlık yapacak öyle mi… Ha bir de Hz. Ömer demiş ya; ‘kim Muhammed öldü derse boynunu vururum’ diye… Hiç şüphem yok, Hz. Ömer gerçekten de bu ağır iftirayı atanların kellesini vururdu.
Hz. Osman… Ne büyük fedakâr… Kendisini Hudeybiye’de feda eden, ‘öldürüldü’ haberi gelince de sahabenin onun için ‘ölünceye kadar savaşmak üzere’ bir ağacın dibinde biatlaştığı ve yemin ettiği (rıdvan biatı), fazilet timsali, haya abidesi Hz. Osman… Tabi en önemlisi ‘zinnureyn!’
Yeri gelmişken Hz. Osman’la ilgili Hz. Ömer’in halifeliği zamanında yaşanmış bir hadiseyi de anlatalım. Medine'de yaşanan bir kıtlıkta yani tam da fırsat denilebilecek bir zamanda Hz. Osman, Medine’ye ulaşan yüz develik kervanını, üstelik devleri de kestirerek ‘Allah’a satmıştı. Zira ‘kim Allah’tan daha fazlasını verebilir ki…’ Verdiği cevapla ticaretçilere böyle söylemişti Hz. Osman Efendimiz… Kim geldiyse; ‘sizden daha fazla veren var!...’ diyerek…
Şu bilgiler İslam Ansiklopedisinden aynen alıntıdır: “Şiî geleneğinin zengin ve geniş rivayetlerle ayrıntılı bir şekilde anlattığı Gadîr-i Hum olayı İbn Hişâm, İbn Sa‘d, Taberî gibi ilk devir müelliflerince ya hiç zikredilmemiş, yahut da Resûl-i Ekrem’in konuşmasına yer verilmeden sadece orada konakladığından söz edilmiştir. Ayrıca bunların hiçbiri Resûl-i Ekrem’in sözlerini, Şiîler’in anladığı gibi Hz. Ali’nin imâmeti ve hilâfeti için bir delil olarak değerlendirmemiştir. Aslında Şiî geleneğinin bu olay münasebetiyle indirildiğini söylediği âyet (el-Mâide 5/67) müfessirlerin büyük çoğunluğuna göre çok önce nâzil olmuştur. Esasen bu âyetin, içinde yer aldığı diğer âyetlerle birlikte ele alındığında müslümanlar hakkında değil yahudi ve hıristiyanlar hakkında nâzil olduğu ve onların Hz. Peygamber’e bir kötülük yapamayacaklarını ifade ettiği anlaşılır (Fahreddin er-Râzî, XII, 48-49).”
Ebu Bekir Es-Sıddık, Ömer El-Faruk, Osman-ı Zinnureyn… Bu ağır iftiraları nasıl atarsınız siz öyle, Ey Şii-Alevi toplum!... Nasıl ha!...